خدایا خودت کمکم کن

دارم برای توی خونه ای که خریدیم لحظه شماری میکنم.با خودم فکر میکنم تا آخر برج پنج اندازه صدساله.از مستاجر عصبانیم که حاضر نشد خونه رو تخلیه کنه.اما به هرحال بازم زمان میگذره.همونجوری که این یکسال از دوریمان از هم گذشت.دلتنگیام کمتر شدن.وجود عروسکم زندگیمو شیرینتر کرده.

روزهایی که توی اون آپارتمان لعنتی گذشت رو مرور میکنم.افسردهم کرده بودی و خودت هزار تا جنایت میکردی و من غافل ازهمه جا.پارسال همین موقع بود که من بیست و چهارساعته در آه و ناله و گریه کردن از دوریت سرمیکردم و تو خودتو توی آغوش زردآلوگم کرده بودی.هیچ وقت نمی بخشمت.